Eindwerkverslag

Elewijt, 1:42 AM

Tijdens de laatste maanden van het schooljaar heb ik een verslag gemaakt over mijn eindwerk. Tevens moest ik een presentatie geven voor een jury. Dat ging best goed, want ik heb 18/20 gekregen voor mijn eindwerk.

Voor de geïnteresseerden:

- Synopsis van het verslag
- Verslag: Analysis of Multilayer Traffic Engineering strategies for optical networks

Breek de stilte

Jette, 8:40 PM

Mijn maandje Hanoi is voorbij en ik ben nu al een week terug in België. De tijd is voorbijgevlogen. Het eerste dat me opviel was de stilte. Zelfs hier op kot merk ik dat: vroeger vond ik het hier eerder lawaaierig, zo vlak langs de straatkant, maar in vergelijking met Hanoi is het hier stil.

Ook de paasvakantie loopt op zijn einde en morgen ga ik dus terug naar school. Eigenlijk zou het leuk geweest zijn om direct terug naar school te gaan, om nog duidelijker de verschillen te zien tussen EhB en HUT. En dat zijn er nogal wat, maar dat betekent volgens mij niet dat het ene beter is dan het andere. Het is gewoon anders, en een ervaring die me zeker nog lang zal bijblijven.

Als afsluiter vindt je hier nog enkele foto's van de laatste dag op HUT, die ik heb ontvangen uit Hanoi en ook online mocht zetten van Dr. Lan Tran.

Het einde nadert..

Hanoi, 9:24 PM

Vandaag heb ik een attest gekregen waarop staat wat ik op HUT heb gedaan en gedurende welke periode, en heb ik ook mijn terugvlucht bevestigd. Kortom, het is hier bijna afgelopen. En het lijkt zo al of ik een beetje dichter bij België kom, gezien jullie de klok daar zonodig een uur vooruit moesten zetten.

Het geeft een vrij dubbel gevoel. Enerzijds ben ik wel blij om terug te keren naar mijn toch wat meer comfortabele kamer thuis alsook naar mijn kot, dat ik mijn familie en vrienden zal terugzien, terug een *echte* Internet-connectie zal hebben etc., anderzijds wordt alles nu weer zo gewoontjes en ga ik de sfeer van Bach Khoa missen. Hier waren de normaalste zaken zoals eten en naar school gaan een belevenis op zich.

Hoewel een maand eigenlijk helemaal niet zo lang is als het ooit leek, en de tijd voorbij is gevlogen, is het wel lang genoeg om aan enkele zaken te wennen:

- Het feit dat er constant om je heen gebabbeld wordt in een taal waar je geen woord van verstaat. Ik ben er inmiddels aan gewoon, en het gaat waarschijnlijk vreemd doen om terug overal Nederlands om me heen te horen.

- Het besef hoe belangrijk het is te kunnen lezen: hier kon ik helemaal *niets* lezen (nu ken ik enkele woordjes), en dat deed erg vreemd. Als je naar bijvoorbeeld een Spaanstalig land gaat heb je doorgaans nog wel een idee waar het over gaat, maar in het Vietnamees is dat al iets heel anders. Op school hangen er hier en daar bordjes waarop waarschijnlijk staat aangegeven wat je wel en niet mag doen, of een belangrijke mededeling of iets dergelijks.. ik heb uiteraard geen idee wat ze allemaal betekenen.
Je verliest ook voor een stuk je zelfstandigheid, althans tot je eenmaal vanbuiten weet wat je waar kan eten, welke bus je moet nemen, etc.

- Het comfort: hoewel HUT op zich best wel mooi oogt, zie je op de foto’s op hun website natuurlijk niet alles. Alles is hier op zijn Vietnamees, en dat geldt ook voor de studentenrestaurants (klein stalletje met erg lage plastiek stoeltjes), de Franse toiletten en het gebrek aan een lift.
Het gekke is dan weer dat de school enorm groot is, hoewel er hier in Hanoi verder een enorm gebrek aan plaats is. Het is dan ook niet voor niets dat studenten er gemakkelijk enkele uren blijven plakken, buiten op een bankje of in het gras.

Wat ik één van de komende dagen nog zou moeten doen is eens een foto maken van/met de mensen in het labo. Eigenlijk zou ik ook graag enkele foto’s maken van de buurt rondom de universiteit en de housing, als herinnering, maar ik denk dat ze me een beetje vreemd gaan bekijken als ik hier rustig even foto’s ga lopen maken. Ik heb het in elk geval nog niemand zien doen.

Hier vindt je trouwens, met een beetje vertraging (had het wat druk), nog enkele foto’s van het voorbije weekend. En gezien ik maar weer eens een jaartje ouder ben geworden, ga ik mezelf nog maar eens trakteren op lekkere Vietnamese noodles, nu het nog kan. Bye!

Nog meer beestjes!

Nha Trang, 10:47 PM

Mijn laatste (dit keer verlengd) weekend is er aangekomen en ik zit momenteel in Nha Trang, gelegen aan de kust van de Zuid-Chinese Zee, op 1287 km ten zuiden van Hanoi en 442 km ten noorden van Ho Chi Minh City (aka Saigon).

De vlucht met Vietnam Airlines was nogal flauwtjes: je krijgt een nog half ingevrozen, bijna vierkant broodje, met quasi niks tussen, en water. Verder krijg je tijdens de bijna twee uur durende vlucht niets aangeboden. Ik heb al vaak gehoord en gelezen dat Aziatische luchtvaarmaatschappijen over het algemeen erg zouden luxueus zijn in vergelijking met de Europese, maar Vietnam Airlines is daar duidelijk een uitzondering op.

Hoewel ik me eerst afvroeg of helemaal naar Nha Trang vliegen voor zo'n korte tijd wel de moeite was, ben ik blij dat ik het gedaan heb.
Nha Trang is prachtig. De zee is blauw, het is hier lekker warm, en de excursie die ik tot nu toe heb gedaan was erg goed. Hopelijk valt die van morgen net zo goed mee.

De uitstap van gisteren ging naar een drietal eilanden, waaronder Monkey Island. Daar krijg je een cirkusvoostelling te zien met apen en beren, en kan je half-wilde apen (leefden vroeger in gevangenschap) voederen. En als je wou werd je opgetild door een olifant. Gezien ik enkele maanden geleden op de Dominicaanse met dolfijnen en haaien heb gezwommen en een slang rond mijn nek gehad, mocht een foto van mij en de olifant niet aan mijn collectie ontbreken. Apen waren er erg veel. Ik voelde me constant omsingeld door apen. Wel uitkijken: ze deinzen er niet voor terug om afval (schelpen van vruchten en noten) van hun maaltijd recht op je hoofd te laten vallen.
Op de andere twee eilanden zagen we struisvogels, herten en watervallen. Bij het eten kregen we hopen tropisch fruit. Mmm!

De golven in de zee zijn hier momenteel erg heftig. Ik ben er nog niet achter of dat hier steeds zo is, of dat het enkel met de maan of andere factoren te maken heeft. Voorlopig waag ik me aan niet meer dan pootjebaden, want zodra je in het water gaat lijk je weg te zakken in het zand en te worden meegesleurd door een enorm sterke onderstroming, waarna er een kleine tsunami op je af lijkt te komen. Gevaarlijk.

Men had me reeds verteld dat er een groot verschil is tussen het Noorden en het Zuiden van Vietnam. En hoewel dit eerder het centrum is (althans dat vinden de Vietnamezen) is de mentaliteit hier inderdaad anders. Hoe modern de jongeren in Hanoi ook gekleed zijn, je ziet ze (zover ik weet) niet met sleeveless T-shirts rondlopen. Ik heb me ooit laten vertellen dat het dan ook beter is dat zelf niet te doen, gezien het daar als ongepast beschouwd zou kunnen worden. Hier in Nha Trang maakt het duidelijk niet echt uit wat je draagt (je moet natuurlijk niet overdrijven), waarschijnlijk mede door de temperatuur en door de toeristen.
Verder moet ik toch besluiten dat de mensen in Hanoi vriendelijker zijn. Hier zijn ze soms net iets te opdringerig, en wordt je als meisje soms lastiggevallen, wat ik me niet kan voorstellen in het Noorden.

Nog één uitstap hier dus, en dan terug naar Hanoi. Daar nog enkele dagen HUT, maar echter geen volledige week meer, want vrijdagavond vlieg ik terug naar Parijs, om daar de Thalys te nemen naar ons koude (en probeer me niets anders wijs te maken: 15 graden is *niet* warm ;) België. Hoewel een maand tijdens de eerste dagen erg lang leek, is de tijd voorbijgevlogen.

De foto's van dit weekend vindt je normaalgezien maandag online.

Allemaal beestjes

Hanoi, 10:40 PM

Ik weet niet of het eigenlijk wel mag op een éénpersoonskamer, maar ik heb gezelschap!
Daar kwam ik achter toen ik thuiskwam van de supermarkt en in de spiegel keek in de badkamer. "Is dat een vlek op de muur of een beest?" Ik draaide me om. Het bewoog. Even schrok ik, maar het was duidelijk geen spin, noch een kakkerlak. Het was echter klein en zat erg hoog op de muur dus ik kon niet opmaken of het nu een insect was of een amfibie. Dan maar de kennis van enkele Amerikanen raadplegen die hier al wat langer verblijven, dacht ik zo.
"It’s a ghecko, a very small one, and it has lost its tail, that’s why it looks so strange. I have a bigger one in my room."
Welja, die beestjes eten insecten en spinnen, dus die mag daar wat mij betreft gerust blijven zitten.

Zoals ik al zei ben ik naar de supermarkt geweest (een echte dan, maar daarvoor moet je hier natuurlijk de bus nemen). Op zoek naar enkele spullen voor mijn weekendje Nha Trang, viel mijn oog op iets eigenaardigs: whitener, en nee, niet voor de tanden. In België willen velen graag een bruin kleurtje en liggen daarvoor graag uren in de zon of onder de zonnebank. Hier worden echter allerlei producten verkocht om de huid witter te maken. Ik heb eens ergens gelezen dat sommige Vietnamezen zelfs met lange mouwen rondlopen als het erg zonnig is, om niet nog bruiner te worden. Dat zou een teken zijn van armoede.

Goed nieuws: mijn laptop werkt al twee dagen zonder enige problemen. Was het dan toch een storend toestel in de buurt? Mijn eindwerk loopt ook terug wat vlotter, al vrees ik dat Glass een hel gaat zijn om op het einde van het jaar een presentatie over te geven. Je moet er extreem voorzichtig mee zijn, niet teveel zaken gelijk willen doen of de timebar slaat tilt, en af en toe het programma herstarten opdat je simulaties wel zouden werken.

Ik ga eens afsluiten en mijn kamergenootje goede nacht wensen, en maandag mag je hier normaalgezien foto’s verwachten van Nha Trang.

Are you from Russia?

Hanoi, 10:20 PM

Goed nieuws: ik heb daarnet een half uurtje op mijn laptop gewerkt, en helemaal geen problemen gehad met het scherm. Toch een storing van één of ander toestel in de buurt dan? Ik hoop het alvast. Ik ben inmiddels terug iets meer ontspannen, want ik heb een kort (heb zaterdag heel de dag doorgewerkt aan mijn eindwerk), maar leuk weekend gehad.

Het begon zaterdagavond onverwacht, toen ik op zoek was naar een bepaalde winkel in de buurt van HUT. Die heb ik niet gevonden, maar ik kwam wel in een grote studentenmassa terecht. Op de campus stonden overal kraampjes met eten, snoepgoed, spelletjes en Westerse muziek.. kortom een soort kermis. Enerzijds wou ik te weten komen wat er gaande was en er even blijven hangen, anderzijds kende ik er helemaal niemand en was niet echt in de mood om te feesten. Terug uit de mensenmassa geraken was echter onbegonnen werk. Op zekere moment werd ik aangesproken door een groepje studenten, die me vroegen of ik niet gewoon met hen meekwam. Achja, waarom ook niet. En zo bracht ik dus mijn zaterdagavond door op HUT, met enkele drankjes, meloenpitten (mja) en een soort fluoricerende pudding die uiterlijk erg op jello lijkt maar compleet anders smaakt. En toen kwam het: "Are you from Russia?". Die vraag krijg ik hier regelmatig. Iedereen denkt hier dat ik uit Rusland kom.

Vandaag moest ik erg vroeg op, gezien ik voor de Hanoi City Tour eerst zelf naar het centrum moest, gezien de studentenkamers blijkbaar net iets teveel van het traject van de bus af lagen. Eenmaal aangekomen bleek in echter te vroeg te zijn. Een vrouw met een typisch Vietnamees hoedje en van die typische mandjes met goederen, die brood en een soort koffiekoeken verkocht kwam op me af. Gezien ik nog niet gegeten had kocht ik een broodje. Het gevolg was echter dat ik enkele seconden later omsingeld was door een hele hoop verkoopsters die me allemaal iets wouden verkopen. Normaal zeg je dan "No thanks" en je wandelt verder, maar ik moest daar wachten en kon dus niet weg. Het heeft wat geduurd vooraleer ze het opgaven. Dat ze graag verkopen valt natuurlijk te begrijpen, maar dit was echt vervelend. Ook lijkt het me erg onlogisch om brood te gaan verkopen aan iemand die net brood gekocht heeft en al aan het eten is.

De excursie was echter de moeite. Kleine groep, en voor het eerst ook een goede gids. Eén van de mensen van de organisatie vroeg me ook weer of ik van Rusland kwam. Toen moest ik het gewoon weten.. "Why does everyone think I'm from Russia?". Het antwoord: "Because you have blue eyes!". Ok dat weten we dan ook weer :)
De eerste plaats die we bezochten was het Ho Chi Minh Mausoleum en Museum. Daar hadden ze echter enorme last van paranoia. We mochten geen camera's meenemen, niets van metaal, geen rugzakken, geen flessen water.. enkel ons paspoort en geld mochten we bij ons houden. Dan moesten we een pad volgen, naast elkaar in twee rijen. Naast het pad liepen bewakers in een soort legeruitrusting, die met van die enorm grote leger-passen en een strenge blik op de maat paradeerden.. uiteraard gewapend. Af en toe werd er iemand uit de rij gepikt omdat die persoon iets bij zich had dat niet mocht. Een belevenis op zich.
Verder zijn we enkele pagode's en tempels gaan bezoeken, alsook een oude universiteit en een museum over de verschillende etnische minderheden in Vietnam. Buiten hadden ze ook de woningen van deze mensen nagebouwd. Wel opletten voor de gaten die je hier en daar tegenkomt in de bamboe-vloer!
Ook erg gek is de manier waarop één van deze volkeren hun doden begraven: zij vinden dat als levenden een huis hebben, de doden hier ook recht op hebben. Boven het graf staat dus een (heel erg laag) huisje, gebouwd. Rondom het huisje (en dus het graf) staan allerlei seksueel expliciete (en dan bedoel ik wel erg expliciete!) stenen beeldjes. En dan te zeggen dat ze hier in Vietnam soms al vreemd opkijken als ze een blote schouder zien!
We hebben ook een kleine voorstelling gekregen met typisch Vietnamese muziek, waarin o.a. vogelgeluidjes voorkomen. Erg ontspannend! En in tegenstelling tot de gidsen op de vorige excursies, kon deze gids enorm boeiend vertellen, en deed dat dan ook honderduit. Hier vindt je de foto's van de uitstap.

Morgen weer aan de slag op HUT. Ik heb zaterdag toch een klein beetje vooruitgang geboekt. Er worden nu al LSP's opgezet in de simulatie. Na een random aantal LSP's crasht de simulatie (en Glass) echter. In vergelijking met dit programma, is Windows stabiel!

Ik ga dan maar eens slapen, om morgen helder te kunnen denken, want uitslapen is er dus niet van gekomen dit weekend. Tot ziens, en gezien Blogger hier om één of andere mysterieuze reden nog steeds onbereikbaar is: thnx to Dimitri for posting.

De wet van Murphy

Hanoi, 7:30 PM

Tot nu toe ging alles goed. Ik voelde me hier goed, het project liep zoals gepland, mijn laatste weekend zou een verlengd weekend worden en zou ik een uitstapje naar het Zuiden maken, kwestie van toch het verschil eens te zien. Misschien ging het wel wat te goed. Nu zie ik het toch even niet meer zitten. De wet van Murphy heeft toegeslagen. Alles dat kan fout gaan, gaat fout..

Het uitwerken van MTE-strategieën ging dan wel vlotter dan ik had gedacht, maar het simuleren hiervan lukt van geen kanten. Ik ben nu al vier dagen van 8u30 tot 16u50 (dan moet je buiten op HUT) bezig met het uitproberen van simulators en een MTE-strategie te proberen simuleren. De bedoeling is dus dat het met Glass gebeurt, want dat blijkt, ondanks de instabiliteit (het programma is nog in test en bevat nog een hoop bugs, waardoor het om de 2 minuten crasht, en je de helft van de zaken manueel moet ingeven in de DML-code i.p.v. ze in de grafische omgeving te tekenen), het enige iets ofwat bruikbare, en is ook hetgene ze op HUT aanraden te gebruiken. De documentatie is echter vrij onduidelijk en zegt niet echt iets over hetgene dat ik wil doen. Er zitten een hoop voorbeeldbestanden bij Glass, maar geen enkele gaat over MTE. In het labo heeft er niemand ervaring met Glass. M.a.w. geen hulp en geen echte documentatie. Het is uitproberen en hopen dat ik uiteindelijk een manier vind (en dat het echt mogelijk is).
Ik kon het niet meer uit mijn hoofd zetten, en wou er dan ook nog even aan verder werken, nog enkele zaken uitproberen op mijn laptop. Eerst was er geen probleem, de scherm-storingen leken weg. Even later begonnen ze echter terug, en op de duur werd mijn scherm zelfs helemaal zwart. Ik hoop echt dat het inderdaad gewoon een storing is van één of ander toestel in de buurt en geen kapot scherm, want ik begin me stilaan zorgen te maken. De garantie is volgens mij net om. En zo kan ik natuurlijk niet aan mijn eindwerk werken. Dus zal er niets anders opzitten dan morgen in het labo verder te gaan werken. Normaalgezien gaat dat niet op zaterdag, maar deze week worden er lessen gegeven op zaterdag op de zelfde verdieping als het labo, dus is de poort open.

Project lukt niet, laptop ook niet.. dan mijn frustraties maar even gaan uitwerken op mijn weblog dacht ik zo. En zelfs dat liep mis. Op het moment van schrijven zit ik in wordpad te typen, in de hoop dat ik via een ssh-tunnel de blogger-site geraak, of dat iemand mijn post voor me wil posten. Ik geraak dus niet meer op Blogger, ondanks het feit dat ik www.blogger.com wel kan pingen, en dat de mensen in België de site wel kunnen bereiken. Dit is overigens al het tweede internetcafé waar ik dit probleem ondervind vandaag. Ik hoop dat dit niet één of andere soort van blokkering bij de provider(s) en/of overheid is, en dat het morgen weer gewoon werkt.

Alsof het nog niet genoeg was, had ik vandaag ook terug last van mijn knie, vooral als ik ver stap of veel trappen doe (onvermijdelijk op HUT). Spuitje stilaan uitgewerkt misschien?

Phew, dat lucht op. Iets positiever is het weer. Het regent wel constant heel lichtjes, maar eigenlijk voel je daar weinig van. Het is al terug een stuk warmer dan enkele dagen geleden. En als het lekker warm is, kom je al wat meer buiten, ook 's avonds. Gisterenavond bijvoorbeeld, liep ik iets voor middernacht nog buiten rond. Op zich niet zo vreemd, maar voor de Vietnamezen wel. Vietnamezen zijn vroege slapers zo blijkt, zeker tijdens de week. Het was dan ook enorm rustig op straat. Ik had tientallen meters aan plaats, niemand die vlak voor men voeten liep en geen motors die me bijna platreden, in deze dichtbevolkte stad. Hoewel ik de drukte van Hanoi over het algemeen wel leuk vind, kan dat toch eens aangenaam zijn. En veilig, dat is het hier ook. Okee je moet natuurlijk op je geld letten, maar dat moet je overal ter wereld. En in de toeristische buurt wil iedereen je wat verkopen. Onveilig of bedreigd voel ik me hier echter nooit. Je ziet hier ook geen agressie of geweld. Vechten lijken ze hier helemaal niet te doen, en van vandalisme merk ik ook niets.

Zondag ga ik de Hanoi City Tour doen. Dat wordt wel eens tijd, want buiten Bach Khoa (deze studentenbuurt dus, en de Vietnamese naam van HUT) en de toeristische buurt rond het meer, heb ik nog niet veel van Hanoi gezien. In die excursie zit ook een bezoek aan een pagode. Binnenkort meer foto's dus. Hopelijk geraak ik daartegen terug op Blogger. Het tunnelen is mislukt en ik zit hier ook vlak naast de uitbater van het café dus ik wil niet teveel prutsen. Ik ga hem dus gewoon mailen naar iemand die hem dan zal posten. Bij deze dus bedankt Jere.

Vandaag heb ik ook een plaats gevonden waar ik noodles kan eten die niet te lang zijn. Waar dat goed voor is? Welja, probeer maar eens kilometerslange noodles te eten met chop sticks! Verder lukt dat trouwens al vrij aardig. Soms krijg je gewoon bestek, vooral in de iets duurdere (meer toeristische) eetgelegenheden. In de buurt van HUT is dat echter eerder uitzonderlijk. Een vork kan je meestal wel krijgen, maar een mes is uit den boze. Nu maar hopen dat ik binnenkort nog met vork en mes kan eten, want de tijd vliegt en voor ik het weet zal ik weer in België zijn!