Het einde nadert..

Hanoi, 9:24 PM

Vandaag heb ik een attest gekregen waarop staat wat ik op HUT heb gedaan en gedurende welke periode, en heb ik ook mijn terugvlucht bevestigd. Kortom, het is hier bijna afgelopen. En het lijkt zo al of ik een beetje dichter bij België kom, gezien jullie de klok daar zonodig een uur vooruit moesten zetten.

Het geeft een vrij dubbel gevoel. Enerzijds ben ik wel blij om terug te keren naar mijn toch wat meer comfortabele kamer thuis alsook naar mijn kot, dat ik mijn familie en vrienden zal terugzien, terug een *echte* Internet-connectie zal hebben etc., anderzijds wordt alles nu weer zo gewoontjes en ga ik de sfeer van Bach Khoa missen. Hier waren de normaalste zaken zoals eten en naar school gaan een belevenis op zich.

Hoewel een maand eigenlijk helemaal niet zo lang is als het ooit leek, en de tijd voorbij is gevlogen, is het wel lang genoeg om aan enkele zaken te wennen:

- Het feit dat er constant om je heen gebabbeld wordt in een taal waar je geen woord van verstaat. Ik ben er inmiddels aan gewoon, en het gaat waarschijnlijk vreemd doen om terug overal Nederlands om me heen te horen.

- Het besef hoe belangrijk het is te kunnen lezen: hier kon ik helemaal *niets* lezen (nu ken ik enkele woordjes), en dat deed erg vreemd. Als je naar bijvoorbeeld een Spaanstalig land gaat heb je doorgaans nog wel een idee waar het over gaat, maar in het Vietnamees is dat al iets heel anders. Op school hangen er hier en daar bordjes waarop waarschijnlijk staat aangegeven wat je wel en niet mag doen, of een belangrijke mededeling of iets dergelijks.. ik heb uiteraard geen idee wat ze allemaal betekenen.
Je verliest ook voor een stuk je zelfstandigheid, althans tot je eenmaal vanbuiten weet wat je waar kan eten, welke bus je moet nemen, etc.

- Het comfort: hoewel HUT op zich best wel mooi oogt, zie je op de foto’s op hun website natuurlijk niet alles. Alles is hier op zijn Vietnamees, en dat geldt ook voor de studentenrestaurants (klein stalletje met erg lage plastiek stoeltjes), de Franse toiletten en het gebrek aan een lift.
Het gekke is dan weer dat de school enorm groot is, hoewel er hier in Hanoi verder een enorm gebrek aan plaats is. Het is dan ook niet voor niets dat studenten er gemakkelijk enkele uren blijven plakken, buiten op een bankje of in het gras.

Wat ik één van de komende dagen nog zou moeten doen is eens een foto maken van/met de mensen in het labo. Eigenlijk zou ik ook graag enkele foto’s maken van de buurt rondom de universiteit en de housing, als herinnering, maar ik denk dat ze me een beetje vreemd gaan bekijken als ik hier rustig even foto’s ga lopen maken. Ik heb het in elk geval nog niemand zien doen.

Hier vindt je trouwens, met een beetje vertraging (had het wat druk), nog enkele foto’s van het voorbije weekend. En gezien ik maar weer eens een jaartje ouder ben geworden, ga ik mezelf nog maar eens trakteren op lekkere Vietnamese noodles, nu het nog kan. Bye!