Internationale Vrouwendag
Hanoi, 11:29 PM
Het is hier doorgaans onmogelijk om gewoon door te stappen, gezien de straten gevuld zijn met brommers, fietsers, slenterende voetgangers en hier en daar een bus en een auto (meestal taxi's). Hanoi is één grote marktplaats. Op de voetpaden kan je bijna nergens stappen omdat die gebruikt worden om allerlei goederen uit te stallen om te verkopen, en verder vol geparkeerd zijn met moto's. Het heeft wel iets, en vooral 's avonds zorgt dit voor een leuke sfeer, maar als je ergens moet of wil zijn, absoluut niet op zoek bent naar iets om te kopen en heel doelbewust ergens naar op weg bent, kan het geslenter best wel eens enerverend werken. Verkeerslichten zijn hier volgens mij een vorm van laattijdige kerstverlichting, want hoewel sommigen wel degelijk stoppen als het rood wordt, doet lang niet iedereen dit. Ik heb nog steeds de grootste moeite met het oversteken van een straat. Je leest wel op elke website en in elk boek over Hanoi dat je niet moet wachten tot er even geen verkeer is (want dat is er gewoon constant en dan kan je uren staan wachten) maar gewoon moet oversteken tussen alle voertuigen door, en hopen dat ze om je heen rijden. Ik probeer dit, maar het blijft angstaanjagend met momenten.
Toen ik gisterenochtend buiten kwam om naar de unief te gaan, merkte ik dat het nog drukker was op straat dan anders, veel meer voetgangers, en er werden overal bloemen verkocht. In de namiddag vertelde Dr. Lan Tran me dat het Internationale Vrouwendag zou zijn de volgende dag (vandaag dus) en dat mensen dit reeds op voorhand beginnen te vieren, omdat ze soms niet genoeg tijd hebben op de dag zelf. Er werd hieromtrent ook een voorstelling met poëzie en traditionele Vietnamese muziek gehouden op de school en ze vroeg me of ik wou gaan kijken. Hoewel ik van de poëzie natuurlijk niets zou verstaan, besloot ik toch te gaan, omwille van de muziek. Tijdens de voorstelling raakte ik aan de praat met een Vietnamese studente. Ze vertelde me enkele zaken over Vietnamese tradities en hoe de dingen geëvolueerd zijn. Ik stelde haar ook de vraag wat de betekenis was achter de grote ronde hoeden die ze gebruikten tijdens de dans (je kent ze wel die hoeden). Ze wist me te vertellen dat men vroeger dacht dat de aarde een platte ronde schijf was. De hoeden zijn daar een symbool van.
Daar bleef het overigens niet bij. Toen ik gisteren onder de middag even een praatje maakte met een student die me de weg had gewezen naar een studentenrestaurant, stond hij erop me een cadeau'tje kopen. Heb dus een armbandje gekregen. Blijkbaar wordt er hier veel belang gehecht aan Internationale Vrouwendag, want ook toen ik vandaag rond 17u vertrok op HUT, werden er buiten nog massaal bloemen verkocht. Ik weet niet of dit in België eigenlijk gevierd wordt, maar ik wist tot nu toe niets van deze feestdag. Nu zal ik het in elk geval niet snel meer vergeten.
Tot slot, aan de mensen die binnenkort (als alles goed gaat tenminste) een kaartje in hun bus krijgen: mijn excuses voor het mogelijk onleesbare geschrift, ik schrijf zo al lelijk, en was mijn bureau nog eens vrij instabiel ook :) Ik hoop dat ze dit keer iets sneller aankomen dan mijn kaartjes van op de Dominicaanse, die er een maand over gedaan hebben.
Het is hier doorgaans onmogelijk om gewoon door te stappen, gezien de straten gevuld zijn met brommers, fietsers, slenterende voetgangers en hier en daar een bus en een auto (meestal taxi's). Hanoi is één grote marktplaats. Op de voetpaden kan je bijna nergens stappen omdat die gebruikt worden om allerlei goederen uit te stallen om te verkopen, en verder vol geparkeerd zijn met moto's. Het heeft wel iets, en vooral 's avonds zorgt dit voor een leuke sfeer, maar als je ergens moet of wil zijn, absoluut niet op zoek bent naar iets om te kopen en heel doelbewust ergens naar op weg bent, kan het geslenter best wel eens enerverend werken. Verkeerslichten zijn hier volgens mij een vorm van laattijdige kerstverlichting, want hoewel sommigen wel degelijk stoppen als het rood wordt, doet lang niet iedereen dit. Ik heb nog steeds de grootste moeite met het oversteken van een straat. Je leest wel op elke website en in elk boek over Hanoi dat je niet moet wachten tot er even geen verkeer is (want dat is er gewoon constant en dan kan je uren staan wachten) maar gewoon moet oversteken tussen alle voertuigen door, en hopen dat ze om je heen rijden. Ik probeer dit, maar het blijft angstaanjagend met momenten.
Toen ik gisterenochtend buiten kwam om naar de unief te gaan, merkte ik dat het nog drukker was op straat dan anders, veel meer voetgangers, en er werden overal bloemen verkocht. In de namiddag vertelde Dr. Lan Tran me dat het Internationale Vrouwendag zou zijn de volgende dag (vandaag dus) en dat mensen dit reeds op voorhand beginnen te vieren, omdat ze soms niet genoeg tijd hebben op de dag zelf. Er werd hieromtrent ook een voorstelling met poëzie en traditionele Vietnamese muziek gehouden op de school en ze vroeg me of ik wou gaan kijken. Hoewel ik van de poëzie natuurlijk niets zou verstaan, besloot ik toch te gaan, omwille van de muziek. Tijdens de voorstelling raakte ik aan de praat met een Vietnamese studente. Ze vertelde me enkele zaken over Vietnamese tradities en hoe de dingen geëvolueerd zijn. Ik stelde haar ook de vraag wat de betekenis was achter de grote ronde hoeden die ze gebruikten tijdens de dans (je kent ze wel die hoeden). Ze wist me te vertellen dat men vroeger dacht dat de aarde een platte ronde schijf was. De hoeden zijn daar een symbool van.
Daar bleef het overigens niet bij. Toen ik gisteren onder de middag even een praatje maakte met een student die me de weg had gewezen naar een studentenrestaurant, stond hij erop me een cadeau'tje kopen. Heb dus een armbandje gekregen. Blijkbaar wordt er hier veel belang gehecht aan Internationale Vrouwendag, want ook toen ik vandaag rond 17u vertrok op HUT, werden er buiten nog massaal bloemen verkocht. Ik weet niet of dit in België eigenlijk gevierd wordt, maar ik wist tot nu toe niets van deze feestdag. Nu zal ik het in elk geval niet snel meer vergeten.
Tot slot, aan de mensen die binnenkort (als alles goed gaat tenminste) een kaartje in hun bus krijgen: mijn excuses voor het mogelijk onleesbare geschrift, ik schrijf zo al lelijk, en was mijn bureau nog eens vrij instabiel ook :) Ik hoop dat ze dit keer iets sneller aankomen dan mijn kaartjes van op de Dominicaanse, die er een maand over gedaan hebben.
0 Comments:
Post a Comment
<< Home